Canan Egeli
Kültür & Seyahat YAZARI

Canan Egeli

Araştırmacı Gezgin & Kültür Elçisi

Kissebükü’nün Çam Kokulu Taşlarında Leleglerin İzini Sürmek: Toprak Bize Ne Fısıldıyor?

Kissebükü’nün Çam Kokulu Taşlarında Leleglerin İzini Sürmek: Toprak Bize Ne Fısıldıyor?
Sevgili Egeli dostlarım, yol arkadaşlarım… Bugün takvimler 10 Kasım’ı gösterirken, içimde Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün "Türkiye Cumhuriyeti'nin temeli kültürdür" sözünün o bilge yankısıyla Ege’nin serin sabah rüzgârına verdim yüzümü. Bilirsiniz; bu coğrafyada adımlarınızı nereye atsanız, zeytin ağaçlarının gölgesinde saklanan binlerce yıllık bir hikâye ayağınıza dolanır. Tam da son yirmi dört saat içinde Bodrum’dan kulağımıza çalınan o kıymetli haber beni yine yollara düşürdü. Kissebükü Antik Kenti’nde, denizle çam ormanlarının bir dantel gibi birbirine kavuştuğu o masalsı koyda, arkeologların rehberliğinde yeni sezonun kültür ve doğa yürüyüşleri başladı. Bir düşünün; sabahın ilk ışıklarıyla dağ kekiği kokan patikalardan geçip, bin beş yüz yıllık bir vaftizhanenin, mozaiklerle bezeli bir kilisenin eşiğinde soluklanmak nasıl bir duygudur?

Halikarnassos ile Keramos’un Mavi Sığınağı

Kissebükü, sıradan bir koy ya da haritada bir durak noktası değildir hiçbir zaman. Kıyı Karya’nın ticaret damarları olan Keramos ile Halikarnassos’un kesiştiği, korsanlardan ve fırtınalardan kaçan denizcilerin binlerce yıl boyunca sığındığı kadim bir kucaktır. Prof. Dr. Hatice Özyurt Özcan başkanlığındaki kazı ekibinin ve arkeologların anlattıklarını dinlerken, gözümün önünde birden o taş binalarda yaşamış balıkçılar, zeytinyağı tüccarları ve bağbozumunu kutlayan Karyalılar canlanıyor. Hemen yamacımızdaki Leleg duvarları ise sanki Zeus’un rüzgârına göğüs geren bir efenin dik duruşu gibi zamanın hoyratlığına meydan okuyor. Bizler bugün aynı topraklarda aceleyle yürürken, altımızda atan bu devasa kalbin ritmini gerçekten duyabiliyor muyuz dersiniz?

Metropolis’ten Kissebükü’ne Ulaşan Sesler

Gözlerimizi Bodrum kıyılarından Torbalı Ovası’na doğru, Ana Tanrıça kenti Metropolis’e çevirdiğimizde de durum farklı değil. Orada da altı bin yıllık geçmişin katmanları, verimli Ege tarlalarının hemen bağrında bizlere selam duruyor. Ege’nin büyüleyiciliği tam da burada gizli işte: Bir yanda antik çağda amforalara doldurulan o altın sarısı zeytinyağlarının, güneşte kurutulan dağ incirlerinin lezzeti; diğer yanda toprak altından çıkan bir mermer sütunun soğuk ama bilge dokunuşu… Köy meydanındaki asırlık çınarın altında, köylülerin bakır cezvede pişirdiği okkalı bir kahveyi yudumlarken düşündüm: Biz bu toprakların asıl sahipleri miyiz, yoksa sadece nöbeti devralmış geçici misafirler mi?

Taşların Belleği ve Bizim Vicdanımız

Yol arkadaşım, çağımızın telaşı bizi öyle bir kuşattı ki, yanı başımızdaki açık hava müzesini görmeden geçip gidiyoruz. Oysa Kissebükü’nde doğayla tarihi birleştiren bu adımlar bize gösteriyor ki; geçmişi anlamak sadece kitap yapraklarını karıştırmakla değil, o taşlara el sürmekle, o toprağın tozunu solumakla mümkün. Hadi bu hafta sonu kendinize bir iyilik yapın. Telefonlarınızı susturun, Ege’nin bir kıyı kasabasında ya da patikasında durup doğayı dinleyin. Sizce ardımızda bırakacağımız izler, bin yıl sonra bir gezginin kalbine dokunacak kadar zarif ve derin olabilecek mi?
Yazıyı beğendiniz mi? Çevrenizle paylaşarak destek olabilirsiniz.

Yazarın Diğer Yazıları

İlginizi Çekebilir